Επτά στους δέκα κατοίκους
της χώρας δηλώνουν στις έρευνες ότι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Πρόκειται
για την αποκαλούμενη υποκειμενική φτώχεια, έναν δείκτη που δεν αποτυπώνει απλώς
αίσθημα ανασφάλειας, αλλά μια βιωμένη πραγματικότητα καθημερινής πίεσης.
Όταν σε αυτό προστεθούν η
χαμηλή ποιότητα ζωής στην Αττική, τα σοβαρά ελλείμματα των υπηρεσιών υγείας και
πρόνοιας στην περιφέρεια και η γενικευμένη εργασιακή επισφάλεια, η εικόνα
γίνεται απολύτως σαφής.
Η φυγή όσων μπορούν να φύγουν δεν είναι επιλογή πολυτελείας, αλλά πράξη επιβίωσης. Και αφορά πια όχι μόνο νέους επιστήμονες, αλλά και εργαζόμενους, οικογένειες και μετανάστες που κάποτε έβλεπαν την Ελλάδα ως τόπο ευκαιρίας.


